صفحه اصلي > اخبار > اخبار سلامت 
 


  چاپ        ارسال به دوست

ضرورت تعویض ریل قطار ارتودنسی از درمان به پیشگیری

با توجه به نیاز بخش قابل توجهی از افراد جامعه به درمان های ارتودنسی، شناسایی افراد نیازمند به این درمان در سنین کودکی و تغییر رویکرد این حوزه از درمان به پیشگیری ضروری به نظر می رسد.


به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، همواره در مباحث مربوط به حوزه سلامت، قاعده اولویت پیشگیری نسبت به درمان مطرح می شود، دندانپزشکی و به طور خاص ارتودنسی نیز از این قاعه مستثنی نیست. بنابر گفته صاحب نظران این حوزه، گسترش ارتودنسی با رویکرد پیشگیرانه، نقشی بسزا و تاثیرگذار در کاهش هزینه های درمانی ناشی از بیماری های مربوط به دهان و دندان و همچنین افزایش سلامت این حوزه دارد.

از این رو برنامه ریزی های هدفمند ، افزایش آگاهی مردم و متخصصان و تربیت نیروهای متخصص در این حوزه، در راستای فراگیر شدن انجام ارتودنسی با رویکرد پیشگیرانه، بسیار حائز اهمیت است.

 رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دکترمحسن دالبند نیز درباره اهمیت افزایش شتاب حرکت نظام سلامت در مسیر پیشگیری اظهار کرد: اگر بخواهیم درزمینه سلامت دهان ودندان کاری اساسی انجام دهیم بهتراست درزمینه پیشگیری باشد تا درمان و درحال حاضرفعالیت های بهداشتی و پیشگیرانه بسیار کمرنگ است.

سلامت دهان و دندان مردم را با تربیت بی حد و حساب پزشکی نمی توان ارتقا داد

وی ادامه داد: آمار و ارقام نشان می دهد که با وجود تأسیس نزدیک به پنجاه دانشکده دندانپزشکی و تربیت بیش از سی هزار دندانپزشک، وضعیت سلامت دهان و دندان مردم نسبت به گذشته به تناسب گسترش این دانشکده ها تغییر نکرده و این نشان می دهد که تنها با تأسیس دانشکده های دندانپزشکی و تربیت بی حد و حساب پزشک و دندانپزشک نمی توان وضعیت سلامت دهان و دندان مردم را ارتقا داد و بیشتر برنامه های آموزشی وبودجه ای در راستای درمان است.

دکتر دالبند با بیان اینکه اگر کل بودجه کشور، صرف درمان مشکلات دهان و دندان مردم شود باز هم کافی نخواهد بود و بودجه بیشتری می طلبد، افزود: تجربه کشورهایی که توانسته اند در حوزه  سلامت دهان و دندان مردم به جایگاه خوبی برسند نشانگر آن است که رمز موفقیت در این حوزه، تکیه بر امور بهداشت و پیشگیری است.

دکترحسن علی شفیعی عضو هیئت علمی دانشکده دندانپزشکی شهید بهشتی نیز در این باره گفت: طرح کشوری پیشگیری و غربالگری تنبلی چشم کودکان سه تا شش ساله توسط سازمان بهزسیتی کشور در حال انجام است و تاکنون دهها هزار مورد تنبلی چشم شناسایی شده و مبتلایان تحت درمان  قرار گرفته اند .چنانچه این غربالگری انجام نمی شد، بسیاری از این کودکان  فرصت طلایی درمان در سنین پایین را از دست داده و در آینده دچار مشکلات جدی و حتی نابینایی می شدند.

وی تاکید کرد: مشابه با تنبلی چشم، موارد متعددی در ارتودنسی وجود دارد که چنانچه در سنین پنج تا حداکثر یازده سالگی ، شناسایی و تحت درمان قرار نگیرند، در آینده نیاز به درمانهای سخت، پیچیده و پر هزینه ای خواهند داشت.

دکتر شفیعی درباره مواردی که انجام قدامات پیشگیرانه برای آن ها بسیار ضروری و تاثیر گذار است، گفت: رشد کم فک بالا یکی از موارد حائز اهمیت است که در صورت عدم درمان در سنین پنج تا حداکثر ده تا یازده سالگی، درمان آن نیاز به جراحی فک خواهد داشت که یک عمل جراحی بیمارستانی چند ساعته و با هزینه سنگین برای بیمار ودولت خواهدبود.

این عضو هیئت علمی کراس بایت های قدامی و خلفی را یکی دیگر از این موارد برشمرد و افزود: این موارد در سنین پایین به سادگی و در مدت زمان کوتاه قابل درمان هستند اما در سنین بالاتر از 16 در دختران و بالاتر از 18 در پسران، درمان آن نیاز به ارتوسرجری دارد.

وی امی اسمایل یا لبخند لثه ای را از دیگر موارد حائز اهمیت دانست و گفت: این مورد در سنین هشت تا 11 سالگی با ارتودنسی متحرک و فانکشنال معمولأ درمان میشود ولی در سنین بالاتر درمان آن نیاز به جراحی دارد .

دکتر شفیعی با اشاره به ضرورت غربالگری دندانهای اضافی توضیح داد: با شناسایی به موقع این مسئله، جلوی نهفتگی دندانهای اصلی، نامرتبی آنها و نیاز به درمانهای پیچیده برطرف می شود.

این عضو هیئت علمی با تاکید برضرورت معاینه زبان و رفع چسبندگی زبان به کف دهان برای جلوگیری از مال اکلوژن های بعدی، ادامه داد: شناسایی کودکانی که اندازه دندانها و فک آنها متناسب نیست و انجام اقدامات درمانی برای جلوگیری از پیچیده تر شدن اوضاع دندانهانیز بسیار ضروری و قابل اهمیت است.

دکتر شفیعی ادامه داد: چنانچه برنامه ریزی مناسبی جهت غربالگری کودکان پنج تا 11 ساله صورت بگیرد و کودکانی که دارای مشکلات ارتودنسی هستند تحت درمان قرار بگیرند، نیاز به درمانهای سخت و پیچیده در آنها به شدت کاهش می یابد.

فقط 20 درصد افراد به ارتودنسی نیاز ندارند

وی افزود: این موضوع وقتی اهمیت خود را نشان می دهد که بدانید بر اساس آمارها فقط 20 درصد مردم هیچگونه نیازی به درمانهای ارتودنسی ندارند و سایر مردم دارای مشکلاتی هستند به طوری که حدود 50 درصد کودکان، کم و بیش نیاز به درمانهای ارتودنسی دارند.

این عضو هیئت علمی یادآور شد: تجربه سالها ارتودنسی پیشگیری نشان میدهد حدود 20 درصد کودکان دارای مشکلات سختی هستند که در صورت عدم درمان در سالهای پنج تا 11 سالگی، سختی های بسیاری را باید در آینده متحمل شوند. لذا شناسایی کودکانی که در صورت عدم درمان، در آینده دچار مشکلات عدیده می شوند، بسیار مهم و ضروری است.

دکتر شفیعی با اشاره به اینکه آموزش دانشجویان دندانپزشکی در زمینه ارتودنسی به دلایل متعدد به گونه ای نیست که پس از شروع به کار، قادر به مدیریت و درمان مشکلات دندانی کودکان باشند، گفت: دندانپزشکان معمولا حتی در صورتی که پس از فارغ التحصیلی علاقه مند به انجام درمانهای ارتودنسی باشند، تبحر کافی در پذیرش بیماران ارتودنسی را ندارند و به ناچار در زمینه ای کار می کنند که آموزش دیده اند، یعنی درمان ناهنجاریهای دندانی در سنین بالاتر از 12 سال یا همان ارتودنسی ثابت و درمان محض.

وی ادامه داد: همچنین آموزش رزیدنت های ارتودنسی بر پایه درمان، آنهم درمانهای ارتودنسی ثابت است و در هیچ یک از دانشکده های دندانپزشکی به قدر لازم و کافی، ارتودنسی پیشگیری به رزیدنتها آموزش داده نمی شود و آنان پس از فارغ التحصیلی ناگزیر به سمت ارتودنسی ثابت کشیده می شوند.

این عضو هیئت علمی یادآور شد: در ارتودنسی نیر همچون بسیاری از رشته های پزشکی و دندانپزشکی، متأسفانه درمان بر پیشگیری غلبه دارد و به عبارت دیگر قطار ارتودنسی در حال حاضر بر ریل درمان قرار داد.

دکتر شفیعی افزود: حتی بسیار مشاهده می شود که متخصصان ارتودنسی از پذیرش کودکانی که دارای مشکلات اورژانس ارتودنسی هستند خودداری کرده و آنها را به سالهای پس از 12 سالگی ارجاع می دهند؛ یعنی زمانی که چاره ای جز انجام ارتودنسی ثابت و یا درمانهای سخت ارتوسرجری نیست.

70 درصد از مشکلات ارتودنسی در کودکی قابل پیشگیری است

وی درمقایسه بین درمانهای پیشگیرانه ودرمان بالای 12 سال گفت: البته صد در صد مشکلات ارتودنسی، در سنین کودکی قابل درمان نیست. بر اساس تجربیات شخصی و همچنین آمار و ارقام موجود، حدود 70 درصد از مشکلات ارتودنسی در سنین پنج تا 12سالگی با تدابیر ارتودنسی پیشگیری قابل درمان کامل است به گونه ای که پس از آن، هیچگونه نیاری به درمانهای بعدی نخواهد بود.

این عضو هیئت علمی تاکید کرد: همچنین مشکلات بخش مهمی از 30 درصد باقیمانده با تدابیر ارتودنسی پیشگیری به قدری کاهش خواهد یافت که درمان ارتودنسی ثابت بعدی آنها، بسیار ساده تر و کوتاهتر خواهد شد. البته هنور درصد کمی باقی می مانند که در سنین بالاتر از 18 سالگی ، نیاز به درمان های سخت ارتوسرجری دارند و ارتودنسی متحرک و پیشگیری وحتی ارتودنسی ثابت به تنهایی، قادر به کاهش مشکلات آنها نخواهد بود.

دکترشفیعی با بیان این که این تغییر "ریل" یا تغییر "رویه" نیاز به برنامه ریزی های متعددی دارد، افزود: بخشی از این برنامه ها فرهنگی و بخشی نیز آموزشی است.

وی یادآور شد: درحال حاضر مردم آشنایی چندانی با ارتودنسی پیشگیری ندارند . بدتر از آن اینکه گاهی والدین کودک احساس می کنند فرزندشان دارای مشکلات ارتودنسی است اما وقتی به ارتودنتیست مراجعه می کنند ارتودنتیست از درمان فرزندشان استنکاف می کند و به آنها می گوید در سنین 12سالگی به بعد مراجعه نمایند.

این عضو هیئت علمی با تاکید بر ضرورت شناسایی زمان طلایی برای مراجعه، تصریح کرد: آموزش دوره های رزیدنتی نیز باید اصلاح و از حالت درمان محور و آموزش ارتودنسی ثابت خارج شود و رزیدنت های ارتودنسی  بایستی آموزش جامعی در زمینه ی ارتودنسی پیشگیری ببینند.

دکترشفیعی با تاکید بر اهمیت دوره های باز آموزی برای متخصصان ارتودنسی و کودکان ، برای آشنایی با ارتودنسی پیشگیری، گفت:همچنین لازم است دوره های باز آموزی برای دندانپزشکان عمومی تدارک دیده شود تا قشر وسیع تری از دندانپزشکان با اطلاعات و آموزش کافی بتوانند به اجرای برنامه های ارتودنسی پیشگیری کمک کنند.

وی افزود: البته در این برنامه، آموزش کلیه دندانپزشکان ضروری است زیرا دندانپزشکانی هم که درمانهای ارتودنسی  پیشگیری را انجام نمی دهند می توانند در ارجاع به موقع کودکان نقش مهمی ایفا کنند.

جای خالی مراکز تخصصی ارتودنسی پیشگیری

این عضو هیئت علمی ادامه داد: باید فرهنگی قوی و فراگیر در این زمینه به وجود آید که هر مطب تخصصی ارتودنسی یا کودکان و یا حتی برخی از کلینیک ها و مطب های دندانپزشکی عمومی، تبدیل به یک مرکز ارتودنسی پیشگیری شود.

دکتر شفیعی یادآور شد: ارتودنسی متحرک و پیشگیری، درمانی بسیار ساده تر و کم هزینه تر است و در حال حاضر هزینه  یک دوره ارتودنسی پیشگیری که به طور معمول سه سال طول میکشد یک سوم تا یک چهارم ارتودنسی ثابت است و  بیش از 70 درصد موارد با انجام ارتودنسی پیشگیری نیاز به ارتوسرجری و ارتودنسی ثابت به کلی برطرف می شود .

وی افزود: باید بدانیم ارتودنسی ثابت دارای معایب زیادی است و بعضا صدمات جبران ناپذیری به دندانها میزند ومیتواند باعث تحلیل لثه ها، تحلیل ریشه های دندانها و پوسیدگی های متعدد در بیمارتحت درمان شود بویژه در بیمارانی که ارتودنسی ثابت با کشیدن چند دندان دایمی همراه است، مشکلات دیگری نیز مثل ایجاد فاصله بین دندانها وبه هم خوردن ارتباط صحیح بین دندانها به وجود می آید.

این عضو هیئت علمی یادآور شد: به طور خلاصه با ارتودنسی پیشگیری رشد استخوانها و بافت نرم و رویش دندانها به صورت کاملاً طبیعی و صحیح با کمترین عوارض  و هزینه هدایت می شود، اما در ارتودنسی ثابت دندانها با اعمال نیرو و با آسیب های متعدد ، منظم میشوند.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، تربیت متخصصان ارتودنسی پیشگیری، شناسایی کودکان نیازمند به ارتودنسی، افزایش آگاهی مردم و همچنین ایجاد و گسترش مراکز تخصصی ارتودنسی پیشگیری می تواند نقش بسزایی در کاهش هزینه های درمانی و افزایش سلامت دهان و دندان داشته باشد.

انتهای پیام/


٠٥:٣٧ - جمعه ٢٣ فروردين ١٣٩٨    /    عدد : ٧٦٣٣١    /    تعداد نمایش : ٩١