اخبار

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و به نقل از پژوهشکده علوم بهداشتی و محیط‌زیست، روز جهانی محیط زیست پنجم ژوئن (۱۵ خرداد)، سالروز تاسیس برنامه محیط‌زیست سازمان ملل متحد (UNEP) است که از سال ۱۹۷۳ هر ساله در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود، این مناسبت جهانی در سال ۲۰۲۶ با شعار اقدام برای مقابله با تغییر اقلیم یادآور این واقعیت است که تغییر اقلیم دیگر تهدیدی مربوط به آینده نیست، بلکه بحرانی جاری است که سلامت انسان، امنیت آب و غذا، پایداری اکوسیستم‌ها و توسعه اقتصادی جوامع را تحت تأثیر قرار داده است. 

پیام محوری سازمان ملل متحد در سال جاری آن است که دوران هشدار و آگاهی‌بخشی صرف سپری شده و اکنون زمان اقدام مؤثر، هماهنگ و مبتنی بر شواهد فرا رسیده است.

افزایش دمای زمین، وقوع موج‌های گرمای شدید، خشکسالی‌های طولانی‌مدت، تشدید بحران آب، سیلاب‌های مخرب و کاهش تنوع زیستی، همگی نشانه‌هایی هستند که ضرورت بازنگری در مسیر توسعه و الگوهای تولید و مصرف را به بشر یادآوری می‌کنند. 

در مقابل، گسترش انرژی‌های تجدیدپذیر، توسعه شهرهای پایدار و سازگار با اقلیم، حفاظت از منابع طبیعی و تقویت تاب‌آوری جوامع، نمونه‌هایی از اقداماتی هستند که می‌توانند امید به آینده‌ای پایدارتر را تقویت کنند.

از منظر بهداشت محیط، اقدام برای مقابله با تغییر اقلیم تنها یک ضرورت زیست‌محیطی نیست، بلکه یکی از مؤثرترین سرمایه‌گذاری‌ها برای حفاظت از سلامت نسل حاضر و نسل‌های آینده به شمار می‌آید. کاهش آلودگی هوا، مدیریت پایدار منابع آب، ارتقای امنیت غذایی، توسعه زیرساخت‌های تاب‌آور و کاهش آسیب‌پذیری گروه‌های در معرض خطر، از مهم‌ترین عرصه‌های پیوند میان سلامت و اقدامات برای مقابله با تغییر اقلیم هستند.

در این راستا، تدوین سند راهبرد ملی سلامت و تغییر اقلیم (۱۴۱۰-۱۴۰۵) توسط دبیرخانه شورای عالی سلامت و امنیت غذایی، گامی ارزشمند در جهت ارتقای تاب‌آوری نظام سلامت، تقویت سازگاری با پیامدهای تغییر اقلیم و کاهش آسیب‌پذیری سلامت عمومی کشور محسوب می‌شود.

تحقق اهداف این سند، مستلزم شکل‌گیری یک نظام راهبری کارآمد، تأمین منابع مورد نیاز، مشارکت فعال دستگاه‌های مسئول و استقرار سازوکارهای مؤثر پایش، ارزیابی و پاسخگویی است تا برنامه‌های پیش‌بینی‌شده بتوانند به نتایج ملموس و پایدار در حوزه سلامت و محیط‌زیست منجر شوند.

روز جهانی محیط زیست ۲۰۲۶ فرصتی است تا دولت‌ها، دانشگاه‌ها، صنایع، سازمان‌های مردم‌نهاد و شهروندان، مسئولیت مشترک خود را در قبال آینده زمین و سلامت نسل‌های آینده بازتعریف کنند. دستیابی به آینده‌ای پایدار تنها از طریق تعهد، همکاری بین‌بخشی و اقدام مبتنی بر شواهد علمی امکان‌پذیر خواهد بود.

امروز، هر اقدام برای مقابله با تغییر اقلیم، گامی در جهت حفاظت از سلامت انسان، صیانت از محیط‌زیست و ارتقای کیفیت زندگی نسل حاضر و نسل‌های آینده است.

انتهای پیام/