اخبار

حرکت کند عقربه های ساعت در اتاق های بیمارستان تجربه مشترک بسیاری از بیمارانی است که برای درمان روزها، هفته ها و یا حتی ماه ها مهمان تخت های بیمارستان بوده اند.

---

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، از آنجایی که تحمل اندوه ناشی از بیماری و درد می تواند با تجربه  ها و سرد و گرم چشیده های روزگار را نیز از پا درآورد، تصور چگونگی حال روحی کودکان بستری شده در تخت های بیمارستان کارچندان سختی نیست.

 

خوابیدن اجباری روی تخت به جای دویدن، گریه ناشی از درد به جای خندیدن، دیدن روپوش های سفید پزشکان و پرستاران به جای لباس های رنگارنگ و شاد، همبازی شدن با آمپول و سرنگ به جای توپ و عروسک تنها نمونه ای از آلام روحی کودکانی است که برای درمان دردهایشان در بیمارستان ها بستری می شوند.

 

غم دوری از شهر و دیار و دلتنگی برای شنیدن حتی یک کلام به زبان و لهجه مادری از دیگر رنج هایی است که علاوه بر تمام رنج های گفته شده بر دل کودکان بیمار مسافر آوار می شود.

 

گرچه تمام کادر درمان اعم از پزشکان، پرستاران، بهیاران و کارمندان برای سلامت بیماران و به خصوص کودکان بیمار تلاش می کنند، اما غالبا بیشتر این تلاش ها بر بهبود وضعیت جسمانی بیماران معطوف می شود و پیچیدگی و سنگینی کارهای درمانی دیگر مجال چندانی برای رسیدگی به حال روحی بیماران حساسی همچون کودکان باقی نمی گذارد.

 

با شال زرشکی ها خنداندن کودکان بیمار کار سختی نیست

حدود دو سال پیش بود که 30 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی  که برای گذراندن دوره های آموزشی خود در بیمارستانها  با کودکان مواجه می شدند به این فکر افتادند که با برگزاری برنامه های مفرح برای شاد کردن دل این مهمان های کوچک قدمی بردارند.

 

قصه کانون دانشجویی «دلخند» از آن جایی شروع شد که این 30 دانشجو در رمضان 1396 به مناسبت میلاد امام حسن مجتبی (ع)  جشنی را برای 250 نفر کودک بستری در بیمارستان کودکان مفید برگزار کردند.

 

محسن صالحی، سرپرست این کانون دانشجویی حالا از 400 نفره شدن خانواده دلخند در دوسالگی این کانون می گوید، کانونی که در طول دو سال فعالیت خود به غیر از ماه های محرم، صفر و ایام امتحانات، پنجشنبه و جمعه هر هفته برای 4500 کودک بیمار بستری در بیمارستان برنامه های شاد اجرا کرده است.

 

شال زرشکی ها یا همان اعضای خانواده دلخند، هرهفته با پوشیدن لباس هایی شاد و اغلب به رنگ زرشکی، به بیمارستان ها رفته و با اجرای برنامه های شاد و برگزاری بازی های ساده ای همچون عمو زنجیرباف، درست کردن پازل، توپ بازی و شعرخوانی، لبخند را حتی برای چند ساعت مهمان چهره های بی آلایش کودکان بیمار می کنند.

 

آن ها در بازی هایشان حتی مادران، پدران و پرستاران را نیز دخیل می کنند تا غبار کسالت و اندوه را از تن آنان که از نزدیک شاهد رنج و بیماری کودکان هستند، بزدایند.

 

گروه دلخند گاهی پا را از برگزاری جشن های شاد فراتر نهاده و با جمع آوری کمک های دانشجویی برای کودکان بیمار هدیه و یا داروهایی که خانواده های بیماران توان پرداخت هزینه های آن را ندارند تهیه می کنند.

 

گروه دلخند شامل سه تیم می شود که تیم اول حامی کودکان مبتلا به بیماری های خاص، تیم دوم حامی کودکان کار و تیم سوم حامی کودکان معلول است.

 

اعضای تیم حامی کودکان مبتلا به بیماری های خاص به گروه های 20 نفره تقسیم می شوند و هر هفته برای کودکان بستری در چهار بیمارستان تهران جشن برگزار می کند تا به عوض شدن روحیه بیماران بستری در بخش و خانواده هایشان کمک کنند.

 

اما کمیته دلخند انگیزشی یک کمیته ویژه است که در دل تیم حمایت از کودکان بیماری های خاص تشکیل شده است، این کمیته ویژه کودکان دارای شرایط خاص همچون مشکلات شدید مالی، مشکلات روحی و یا کودکان دارای بیماری خاص مسافر از شهرستان های راه دور را شناسایی کرده و در حین مراسم های دلخند با آن ها ارتباط برقرار کرده و بعد از پایان مراسم در بیمارستان، آن ها را مورد حمایت خود قرار می دهند.

 

در طول این دوسال، خانواده دلخند به خوبی به قلب کودکان راه یافته است تا جایی که خیلی از این بچه ها بعد از یک بار ملاقات با این گروه خواستار دیدار مجدد با اعضای دلخند شده و یا حتی بعد از بهبود ارتباط خود را با این گروه حفظ می کنند.

 

زینب یکی از دوستان دلخند است که چندین بار به علت ابتلا به بیماری ریوی مهمان بیمارستان مسیح دانشوری شد و پزشکان در آخرین بستری به خانواده اش گفتند که باید چاره درمان او را در جایی غیر از دستان انسان های زمینی بجویند.

 

از خانواده زینب خواسته شد دلبندشان را به دیار خود ببرند تا روزهای بیشتری را با او در خانه بگذرانند، اما زینب علی رغم اصرارهای خانواده، تخت بیمارستان را ترک نمی کرد مگر به یک شرط؛ دیدار مجدد با گروه دلخند.

 

اعضای گروه دلخند نیز به محض مطلع شدن از این موضوع در سریعترین زمان ممکن جشنی را در بیمارستان مسیح دانشوری برگزار کردند تا به آخرین خواسته زینب از این گروه جامه عمل بپوشانند.

 

گرچه در بین 4500 کودک دلخندی فرشتگان آسمانی شده ای هستند که نام آن ها از هرگز از یاد شال زرشکی ها نمی رود، اما خوشبختانه بیشتر این کودکان پس از بهبود مرخص شده و لباس عافیت بر تن دارند و اکنون این یاد شال زرشکی های دلخند است که در خاطر این کودکان نقش بسته است.

 

انتهای پیام/