اخبار

جنگیدن با دست های خالی به خطوط مقدم محدود نمی شد ، بلکه مراکز امداد و بیمارستان ها را نیز شامل می گشت. و به راستی که  جنگ امدادگران و پرستاران و پزشکان برای حیات مجروحان اگر جایگاهی والاتر از جنگ در خطوط مقدم نداشته باشد ، کمتر از آن نیست.

همه ساله روزهای نخست خرداد ماه ، از هر سو بوی خونین شهر می آید و از هر طرف بانگ « ممد نبودی ببینی» به گوش می رسد و روزهای پرالتهاب آن دوران خرمشهر را تداعی می کند.

خرمشهر به عنوان یکی از مهمترین شهرهای جنوبی ایران ، در همسایگی رود اروند و کارون ، در جنوب غرب خوزستان واقع شده و همین موقعیت استراتژیک این شهر است که نقطه ی آغاز جنگ تحمیلی را در خود به یادگار دارد.

شهری که با وجود جمعیت محدود آن و گستره جغرافیایی نه چندان گسترده، طبق محاسبات رژیم بعث عراق، باید 2 روزه فتح می شد اما غیورمندان این خطه ، گستره ی خاک خود را به تمام ایران گستراندند و چنان ایستادگی کردند که به راستی تداعی گر این شعارند « جمعیت خرمشهر : 36 میلیون »

مقاومتی که شاید چندان دوام طولانی نداشت و به 35 روز محدود شد و پس از یکسال و اندی توان بازپس گیری شهر را به خود دید، اما دراین بین شاخصه اصلی جنگیدن، جنگ با دست خالی اما دل هایی پر از خلوص نیت بود.

جنگیدن با دست های خالی به خطوط مقدم محدود نمی شد ، بلکه مراکز امداد و بیمارستان ها را نیز شامل می گشت. و به راستی که  جنگ امدادگران و پرستاران و پزشکان برای حیات مجروحان اگر جایگاهی والاتر از جنگ در خطوط مقدم نداشته باشد ، کمتر از آن نیست.

امدادگرانی که سهمشان از تجهیزات و مراکز درمانی آن روزها، به چند بیمارستان مانند بیمارستان دکتر مصدق و آیت الله طالقانی و شرکت نفت محدود می شد که غالبا در اهواز بودند و یک یا چند مرکز کوچک چون زایشگاه خرمشهر.

در رسای این جهادگران الی الله باید چنین گفت که اگر انسان هایی هستند که جهاد میکنند ، این ها جهادی زندگی کردن را تجربه کرده اند.

چنان که امام خمینی (ره) کار مقدس امداد گری را بسیار ارزنده و پر ارزش می داند و مقام معظم رهبری از آنها بعنوان راویان شهدا یاد می کند.

اکنون سالها از آن روزهای رشادت و جهاد گذشته است، اما چیزی که برای ما به یادگار مانده است ، خرمشهری آباد و آزاد است. واین جز با جهاد کبیر میسر نبوده است و همانطور که رهبر انقلاب می فرمایند : « خرمشهرها در پیش است. البته نه در میدان جنگ نظامی ، بلکه در میدانی که ویرانی های جنگ نظامی راندارد و برعکس آبادانی نیز به دنبال دارد اما از جنگ نظامی سخت تر است...