«فصل نبرد» به روایت دکتر فرشاد علامه/ حوزه بهداشت در مهار پیک های اول و دوم کرونا مورد غفلت واقع شد
در این ایام بسیار شنیده ایم؛ مرور خدماتی که در راستای کنترل بحران در کارنامه بیمارستان ها به ثبت رسیده، یادآور روزهای تلخ مبارزه پشت جبهه های جنگ است. به طور قطع فداکاری، هماهنگی و همدلی کادر درمان و مدیریت مطلوب امور درمانی، عبور از این همه گیری را تا حد زیادی ممکن می سازد.
در این ایام بسیار شنیده ایم؛ مرور خدماتی که در راستای کنترل بحران در کارنامه بیمارستان ها به ثبت رسیده، یادآور روزهای تلخ مبارزه پشت جبهه های جنگ است. به طور قطع فداکاری، هماهنگی و همدلی کادر درمان و مدیریت مطلوب امور درمانی، عبور از این همه گیری را تا حد زیادی ممکن می سازد.
به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، کرونا در بیمارستان ها فصل سردی را رقم زد که شاید هیچ گاه آن را تجربه نکرده بودیم؛ اتاق هایی که شبانه روز چراغشان روشن بود و سپیدپوشانی که بدون لحظه ای درنگ خدمت رسانی می کردند.
دکتر فرشاد علامه که چندی پس از شیوع بیماری، سکان دار امور درمانی دانشگاه علوم پزشکی تهران شد، از آزمون و خطاهایی می گوید که روزهای ابتدایی دست و پاگیر روند درمان شده بود.
«در ابتدای بحران کرونا، معاون درمان بیمارستان امام خمینی بودم. در آن دوران شرایط ناشناخته و ترس بسیاری حاکم بود و هیچ تصوری از حجم مراجعین و بیماران وجود نداشت.
هنوز هیچ تجربه ای برای تبدیل بخش های عادی به بخش های کرونایی در اختیار نبود. در همان روزهای نخست بخش مراقبت ویژه مجزایی در بیمارستان امام خمینی ایجاد کردیم و تمام اقدامات لازم از جمله دیوارکشی ها، جداسازی مسیرها، تغییر مسیرهای ورودی و برپایی سوله ای برای تریاژ مجزا انجام شد.
در اسفندماه، هر روز نیاز به ایجاد تغییراتی در کاربری بخش های بیمارستان حس می شد، برخی از بخش ها تعطیل یا بعضی از خدمات ادغام می شدند تا بخشی جدید ایجاد شود. به مرور تمام بیمارستان ها به فراخور شرایط خود، تغییراتی در سیستم ایجاد کردند.
حجم کار به شدت افزایش یافته بود. به محض اینکه ضرورت تغییر کاربردی یک بخش احساس می شد، باید برای نیروها، شیفت ها و تجهیزات هم برنامه ریزی می کردیم، حال تصور کنید در پیک اول، تقریبا روزانه به اعمال این تغییرات نیاز داشتیم که بسیار انرژی بر و وقت گیر بود.
16 فروردین ماه مسئولیت معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی تهران به من واگذار شد و درگیر هماهنگی و ارتباط بین بیمارستان ها شدم.
یکی از مهمترین اتفاقاتی که در این دوران با شکل گیری ستاد عملیات مدیریت بیماری کرونا در تهران رخ داد، تعامل بهتر و نزدیک تر شدن سه دانشگاه علوم پزشکی استان تهران بود. تمام معاونت ها با معاونت متناظر و حتی غیرمتناظر خود قرابت بیشتری پیدا کردند که این موضوع در ادامه کار، چه با کرونا و چه بی کرونا بسیار کمک کننده خواهد بود.
اما در این مسیر با چند چالش مهم رو به رو شدیم. در پیک های اول و دوم نقش حوزه بهداشت در مهار بیماری مورد غفلت واقع شد. بی شک اگر در بهداشت، مدیریت خوبی صورت می گرفت، موجب کاهش ورودی بیمارستان ها می شد که اهمیت بسزایی داشت، چراکه هرچه ورودی بیماران به بیمارستان بیشتر باشد، کنترل بیماری دشوارتر می شود.
یکی دیگر از اساسی ترین چالش های ما، کمبود نیروی انسانی بود که هنوز برطرف نشده است، به ویژه وقتی نیروها مبتلا می شوند و به مرخصی استعلاجی می روند؛ با شکل گیری پیک ها نیز این مرخصی ها بیشتر می شود.
از طرفی قبل از این دوران هیچ گاه کمبود اکسیژن در بخش ها وجود نداشت، اما با شروع همه گیری متوجه شدیم برای تامین اکسیژن با مشکل مواجه هستیم، درنتیجه مجبور شدیم هم اکسیژن ساز خریداری کنیم و هم لوله کشی اکسیژن مرکزی در بسیاری از بیمارستان هایمان را تغییر و گسترش دهیم.
از طرف دیگر این تغییرات را در بخش هایی میتوانستیم اعمال کنیم که لوله کشی های اکسیژن فرسوده ای نداشته باشد. این تجربه ها در جریان کار به دست می آمد.
به طور کلی ماهیت پاندمی به گونه ای بود که بسیاری از نتایج در جریان کار حاصل می شد. به عنوان مثال در خصوص سامانه های آماری با مشکلاتی مواجه شدیم که موجب شد طرح رجیستری و پرونده خوانی را اجرایی کنیم.
سامانه های آماری موجود، علی رغم تغییراتی که متناسب با بحران کووید-19 در آنها اعمال شده بود، به علت تعدد و عدم کارایی مطلوب، ثبت اطلاعات را دشوار می کرد، از همین رو نمی توانستیم به داده های آن ها اعتماد کنیم.
این قبیل نواقص موجب می شود نتوانیم در خصوص کارکرد بیمارستان ها و حتی مقایسه عملکرد با سایر کشورها اظهارنظر کنیم.
در انتها باید از تمام نهادهایی که در این مدت هرکاری از دستشان بر می آمد انجام دادند، تشکر کنم. از جمله نیروهای داوطلبی که با همراهی کادر درمان، بازدهی خدمات را افزایش دادند.»
انتهای پیام/
کد خبرنگار: 7702 ی.ق