ناگفتههای مدیریت سراهای دانشجویی در روزهای جنگ؛
از برنامهریزی برای تداوم اسکان و تغذیه تا شبی که انفجار به ۵۰۰ متری خوابگاه رسید
مدیر امور دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در تشریح اقدامات این مجموعه در دوران جنگ، با اشاره به تداوم خدمات اسکان، تغذیه، ایابوذهاب، بازگرداندن وسایل دانشجویان و بازسازی خوابگاهها، همدلی و روحیه جهادی دانشجویان را در آن شرایط سخت از جمله شبی که انفجاری در فاصله ۵۰۰ متری خوابگاه امام علی(ع) رخ داد، یادآور شد.
به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، دکتر داود پیرانی مدیر امور دانشجویی دانشگاه، در یک گفتوگوی تفصیلی به تشریح نحوه مدیریت خدمات دانشجویی در دوران جنگ پرداخت و اظهار کرد: با توجه به اینکه بخش مهمی از دانشجویان دانشگاه را رزیدنتها و اینترنهای حاضر در بیمارستانها تشکیل میدادند، امکان توقف خدمات رفاهی و دانشجویی وجود نداشت و دانشگاه ناچار بود در همان شرایط بحرانی، بخش مهمی از خدمات خود را فعال و مستمر نگه دارد.
وی تاکید کرد: با وجود شرایط بحرانی چهار خوابگاه از مجموع ۱۷ خوابگاه دانشگاه برای رزیدنتها و اینترنها فعال نگه داشته شد.
تداوم خدمات خوابگاهی دانشگاه در دوران جنگ
وی با اشاره به اولویتهای اصلی دانشگاه در آن مقطع اظهار کرد: اسکان دانشجویان در سراهای دانشجویی، تامین تغذیه، فراهم کردن ایابوذهاب، تعریف سازوکار برای بازگشت دانشجویانی که در شرایط اضطراب و بحران خوابگاهها را ترک کرده بودند و نیز رسیدگی به مشکلات تاسیساتی و بازسازی خوابگاهها، از جمله مهمترین اقداماتی بود که در آن دوره دنبال شد.
مدیر امور دانشجویی دانشگاه با بیان اینکه در دوران جنگ چهار خوابگاه دانشگاه فعال ماند، گفت: اسکان، تغذیه، ایابوذهاب، بازگرداندن وسایل دانشجویان و بازسازی خوابگاهها از مهمترین خدماتی بود که در آن روزها بدون توقف ادامه یافت.
دکتر پیرانی اضافه کرد: در دوران جنگ از مجموع ۱۷ خوابگاه دانشگاه چهار خوابگاه به دلیل ضرورت حضور رزیدنتها و اینترنها فعال باقی ماند و این مراکز بهطور کامل در حال خدمترسانی بودند؛ بهطوری که هم پرسنل در محل حضور داشتند و هم دانشجویان در آنها سکونت داشتند.
مدیر امور دانشجویی دانشگاه با اشاره به وضعیت تغذیه دانشجویان در روزهای نخست جنگ، گفت: در ابتدای جنگ و بر اساس تصمیمگیری در کارگرو شرایط اضطرار معاونت فرهنگی و دانشجویی، توزیع جیره خشک در دستور کار قرار گرفت و این برنامه از همان هفته اول جنگ اجرایی شد، با این حال، پس از آن تلاش شد تا برای دانشجویان ساکن خوابگاهها و سراهای دانشجویی، غذای گرم نیز تامین شود تا خدمات رفاهی در سطح قابل قبولی ادامه یابد.
وی ادامه داد: در حوزه حملونقل نیز دانشگاه تلاش کرد دانشجویان را از طریق سرویس بیمارستانها جابهجا کند و در مواردی که تعداد دانشجویان بیشتر بود، از ون و سایر امکانات حملونقل برای تسهیل رفتوآمد آنان استفاده شد.
دکتر پیرانی یکی دیگر از مسائل مهم دوران جنگ را تخلیه اضطراری خوابگاهها عنوان کرد و افزود: با آغاز جنگ تعدادی از دانشجویان ناچار شدند خوابگاهها را ترک کنند، اما بخشی از وسایل شخصی آنان در اتاقها باقی مانده بود به همین دلیل دانشگاه فرایندی را تعریف کرد تا این دانشجویان بتوانند در فرصت مناسب به دانشگاه بازگردند و وسایل خود را از اتاقها و خوابگاهها خارج کنند.
وی همچنین با اشاره به اقدامات عمرانی و تاسیساتی انجام شده در آن مقطع خاطرنشان کرد: از فرصت بهوجودآمده در برخی بخشها استفاده شد تا تعمیرات، بازسازیها و رفع مشکلات تاسیساتی مورد نیاز در خوابگاهها نیز انجام شود.
مدیر امور دانشجویی دانشگاه درباره همکاری با مجموعههای بیرون از دانشگاه نیز توضیح داد: بخشی از موضوعات مربوط به همکاریهای جهادی و ارتباط با نهادهای بیرونی، بیشتر در حوزه مدیریت فرهنگی و تشکلهای دانشجویی قرار میگرفت، اما در حوزه مدیریت دانشجویی، ارتباط مستمر با شوراهای صنفی دانشجویان برقرار بود و بخش مهمی از اطلاعرسانیها و هماهنگیهای لازم برای ارایه خدمات از طریق همین شوراها انجام میشد.
وی تاکید کرد که شورای صنفی دانشجویان، از جمله شورای صنفی دانشجویان عمومی و نیز شورای صنفی دانشجویان تحصیلات تکمیلی، دستیاری و Ph.D، در کنار مدیریت دانشجویی حضور داشتند و در انتقال اطلاعات، اطلاعرسانی و هماهنگی برای ارایه خدمات به دانشجویان نقش موثری ایفا کردند.
جلوهای از همدلی دانشجویان در دل بحران
دکتر پیرانی در بخش دیگری از این گفتوگو به یک خاطره ماندگار از روزهای جنگ اشاره کرد و گفت: یکی از شبهای آن دوره، حوالی ساعت ۹ شب، مکانی در فاصله حدود ۵۰۰ متری خوابگاه امام علی(ع) هدف قرار گرفت، پس از اطلاع از حادثه با صحنهای مواجه شدیم که در آن شیشههای یک بلوک خوابگاه بهطور کامل فرو ریخته و چند پنجره بهشدت آسیب دیده بود.
وی افزود: در یکی از اتاقها دو دانشجو حضور داشتند که خوشبختانه کمتر از ۲۰ ثانیه پیش از شدت حادثه، محل را تخلیه کرده بودند و به همین دلیل آسیبی به آنان وارد نشد.
به گفته وی با وجود نگرانی مسئولان دانشگاه از وضعیت خوابگاهها، آنچه آن شب را به صحنهای ماندگار تبدیل کرد، روحیه همدلی و مسئولیتپذیری دانشجویان و مشارکت بود.
مدیر امور دانشجویی دانشگاه گفت: در همان شبی که خوابگاه برخی دانشجویان آسیب دیده بود، تعدادی از آنان در همان محدوده مشغول کمکرسانی بودند؛ شیشههای شکسته را جمع میکردند و اگر خانهای در اطراف آسیب دیده بود یا همسایهای نیاز به کمک داشت، برای یاری به میدان میرفتند.
وی افزود: این رفتار دانشجویان نمونهای برجسته از مشارکت و ایثار در سختترین شرایط بود.
وی همکاری و همراهی مشهود مسئولان در سطوح بالای مدیریتی در این دوران را ارزشمند توصیف کرد.
انتهای پیام/