اخبار

دهمین گردهمایی و آیین تکریم بازنشستگان خانواده دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی با حضور بازنشستگان دانشگاه برگزار شد؛ همکارانی که بخش قابل توجهی از عمرشان را صرف خدمت در نظام سلامت کرده‌اند و بازنشستگی نیز پیوندشان را با خانواده دانشگاه از بین نبرده است.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، امروز پنجم مرداد ماه دقایقی قبل از شروع مراسم، جای جای تالار امام خمینی (ره) دانشکده پزشکی دانشگاه مملو از  همکاران ارزشمند و پرتلاش است که ردپای حضور پررنگ آنان حتی پس از سالها دوری از دانشگاه و محل خدمت به چشم می خورد.

در تمام لحظات این جشن که حضور پیشکسوتان دانشگاه به آن حال و هوای صمیمانه‌ای بخشیده بود، همکاران بازنشسته دانشگاه با هیجان به گفت و گو با یکدیگر و زنده کردن خاطرات دوران خدمت خود پرداختند و تقریبا از ثبت هیچ لحظه‌ای برای ماندگار کردن این روز با دوربین‌هایشان دریغ نکردند.

به محض ورد به سالن و درخواست از یکی از همکاران بازنشسته دانشگاه، با شوق و خوشرویی با ما به گفت‌و گو نشست.

از توران عبدالله زاده که سابقه خدمت سی ساله در بیمارستان لقمان حکیم را دارد درباره یکی از به یادماندنی ترین خاطرات دوران کاریش می پرسم، با کمی تامل می گوید: از مجروحان شیمیایی دوران جنگ بگویم یا بیمارانی که با جان و دل برای به کمک به سلامتشان روز را از شب نمی شناختم.

او از زنی یاد می کند که با حال جسمی وخیم به بخش قلب بیمارستان لقمان ارجاع داده شده بود، بیماری که با مرگ دست و پنجه نرم می‌کرده و به همت و تلاش پرستاران و پرسنل بخش قلب در سریعترین زمان ممکن و حتی پیش از رسیدن پزشک کشیک اقدامات اورژانسی برای او‌انجام شده و از مرگ حتمی نجات یافته.

عبدالله زاده در حالی که این خاطره را مرور می کند لبخندی بر لب دارد و ادامه می دهد: سالها بعد این بیمار بعد از کلی پرس و جو مرا پیدا کرد و به من گفت: شما فقط جان مرا نجات ندادید شما باعث شدید که من زنده بمانم و قبل از مرگ، شهادت فرزندم را ببینم، فرزندی که با افتخار تقدیم انقلاب و‌میهن کردم.

از او درباره توصیه‌اش به جوان‌ترها می‌پرسم، با صورتی خندان و لحنی آرام تنها مطالبه اش احترام به بزرگترها، احترام به همکاران، دوستان و مراجعه‌کنندگان است.

با پرویز کفیلی یکی دیگر از همکاران بازنشسته امور اداری و مالی دانشگاه به گفت و می نشینم، او با چهره‌ای خندان و صدایی رسا می گوید درست است که در بیمارستان های‌ دانشگاه کار نکرده ام اما به اندازه بضاعتم به هر فردی که درخواستی برای کمک و انجام فرآیندهای درمانی در بیمارستان‌های دانشگاه را داشت کمک کرده ام.

او فردی شوخ طبع ‌و پرانرژی است، به محض این که از او درباره نحوه خدمتش در دانشگاه می‌پرسم، می گوید: همه اقوام و دوستان مادامیکه در دانشگاه کار می کردم تصور داشتند بنده وزیر بهداری هستم و هر کاری درمانی داشتند فورا با من تماس می گرفتند، البته که همکاران بیمارستانی هم هیچ وقت روی ما را زمین نینداختند و همیشه همراه بودند.

او می‌گوید: ۲۱ سال است بازنشسته هستم و سلامت جسم و روانم را مدیون ورزش و کمک به مردم هستم و به همکاران جوان توصیه می کنم که با محبت بیشتر و در نهایت احترام با بیماران رفتار کنند.

مادامیکه بین همکاران بازنشسته دانشگاه هستم، افراد مشتاق بیشتری برای گفت و گو حتی برای دقایقی کوتاه کنارم جمع شده اند، چهره هایی مهربان و دوست داشتی و پر از شوق زندگی.

نصرالله قیدی پور راننده بازنشسته دانشگاه است، از او درباره سال‌هایی که در دانشگاه خدمت کرده می پرسم، می گوید: سی سال در دانشگاه و بیمارستان لقمان حکیم صادقانه و با عشق خدمت کرده ام.

"خدا رو شکر همه چیز خوب بوده" جمله ای که قیدی پور چندین بار تکرار می‌کند و ادامه می دهد: به جوان‌ترها می‌گویم که تنها راه پیشرفت و حال خوب خدمت صادقانه است.

 کناری دیگر خانمی نزدیکتر می‌شود و علاقه دارد درباره سالهای خدمتش و از عشقش به پرستاری که بعد از سالها بازنشستگی هنوز ذره ای از  آن کم نشده بگوید.

او می گوید: جنگ و بحران‌های آن را دیده‌ام و صادقانه سال‌های سال‌ برای کمک به مردم از هیچ چیزی دریغ نکرده ام و به سال‌های خدمتم در دانشگاه بزرگ علوم پزشکی شهیدبهشتی افتخار می کنم.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، دهمین گردهمایی و آیین تکریم از بازنشستگان خانواده دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، با حضور جمعی از بازنشستگان و مسئولان دانشگاه در تالار امام خمینی(ره) برگزار شد.

قرعه کشی و اهدای جوایز، اجرای گروه موسیقی رایان، تقدیر، اهدای گل و پذیرایی بخشی از این آیین بود.

انتهای پیام/
کدخبرنگار:۷۷۰۱س.ق